Formuła teledysku jest nieprawdopodobnie pojemna. Zazwyczaj jest to kilkuminutowy film ilustrowany muzyką, niemniej jednak dosłownie czas trwania nie jest jego cechą definiującą; do obecnie pamiętamy przykładowo złożony klip do piosenki “Thriller”. Ograniczenia nie obowiązują też na innych obszarach: znane są przykłady teledysków koncertowych, w których oglądamy fragment występu wykonawcy; równie częste są jednakże takie, w których wykonawca się nie pojawia. Teledyski Dance mogą opowiadać skomplikowane historie, albo zwyczajnie czarować obrazami bliskimi abstrakcji. Także rozwiązania warsztatowe są zróżnicowane – teledysk korzysta wręcz z form eksperymentalnych.
Uwikłanie teledysku w rynek muzyczny paradoksalnie bowiem nie znaczy konieczności rezygnacji z tego, co oryginalne i niepowtarzalne. Popularne kino wytworzyło szereg estetycznych rozwiązań, które rzadko ulegają złamaniu. Teledysk jednak wydaje się obszarem artystycznej wolności. Jego twórcy zdarza się, że czerpią garściami z tradycji awangardowego kina. I, co ciekawe, stosowane w teledyskach rozwiązania rodem z filmów Brakhage’a przyciągają uwagę milionów telewidzów, podczas gdy o filmach najwybitniejszego eksperymentatora amerykańskiego kina nikt już dziś nie pamięta.
Teledysk trzeba do terenu “komercyjnej awangardy” – jego forma otwarta jest na eksperymenty i innowacje, funkcja Jednakże sprowadza go do roli bliskiej reklamie. Zauważyli to już krytycy piszący o telewizji i jej gatunkach. Ann Kaplan, autorka klasycznej książki “Rocking Around the Clock” (1987), tłumaczy to faktem, że teledysk jest najlepszym ucieleśnieniem idei utworu postmodernistycznego. I nie sposób nie przyznać jej odrobiny racji. Przynależność teledysku do gruntu postmodernizmu wynika już stąd, że jego warstwa wizualna podlega dyktatowi muzyki. Teledysk jest więc z definicji formą pasożytniczą. Dodatkowo, strategie w nim stosowane pozwalają mówić o pasożytnictwie wielopoziomowym. Muzyczne klipy są nie tylko “adaptacjami” utworów muzycznych, najczęściej odnoszą się do innych inspiracji. Wspomniany “Thriller” Michaela Jacksona był próbą zastosowania konwencji gatunkowej, są też teledyski HipHop odwołujące się do konkretnego filmu, zazwyczaj wówczas, gdy piosenka wywodzi się z jego ścieżki dźwiękowej.